ONS GROOT GAMBIAANS AVONTUUR

BACK IN BELGIUM !!!

2008-04-21T18:19:00.002+02:00

Hoihoi trouwe lezers ....

We willen jullie superhard bedanken voor al de keren dat jullie met rode oortjes de blogtekst zaten te lezen. We vinden het super dat er zoveel mensen geïnteresseerd waren in ONS avontuur en ons zo goed opvolgden.

Jaja, helaas spreken we nu in verleden tijd want het avontuur ligt intussen achter ons...

Vrijdagmorgen zijn we veilig en wel geland in Zaventem om 5u 's morgens. Het weerzien met familie en vrienden was bijzonder hartverwarmend en emotioneel.

Toch hadden de 3 maanden voor ons beiden nog veeeeeeeeel langer mogen duren... we waren zowel Gambia als elkaar nog lang niet moe!

We missen onze vrienden uit Gambia en bovenal de actieve maar o zo lieve kinderen van onze school heel hard. Het aanpassen aan het leven hier verliep in het begin bijzonder raar. We konden ons frustreren in kleine dingen zoals auto's die zo snel rijden, winkelen in een grootwarenhuis, het goede onderwijs hier, het slechte weer, onvriendelijkheid van mensen, het eten ....

We moeten elke dag nog terugdenken aan de tijd die we daar hadden en stiekem zouden we heel graag gewoon ons boeltje nemen en terug gaan ...

Helaas kunnen we niet anders dan terug meedraaien in het drukke leven van elke dag hier. En dit lukt ons eigenlijk wel aardig goed. We hebben beiden super genoten van deze ervaring en we hebben gewoonweg eens zin om taken en lesvooorbereidingen te maken .... Stel je voor! =)

We zien het leven door een FELroze bril en dit heeft 200 % zeker met al onze ervaringen ginder te maken!

Het leven is echt waar zoveel meer dan stress, slecht weer, schoolwerk, ruzies, ... Denk daar maar eens over na....
En als deze gedachte je niet meteen opbeurt... dan kunnen we je alleen maar aanraden:
Ga zelf naar Gambia en je ontdekt het zelf wel!

Dikke zoen,
Liesje en Honey

Salam Alaikum!

2008-04-14T20:24:00.000+02:00

Salam Alaikum!

Hoewel we er niet graag aan herinnerd worden; hier is ons allerlaatste blogverslag vanuit Gambia…
De schrik om naar huis terug te keren komt bij ons beiden ook bovendrijven. Hoe zal iedereen reageren op onze thuiskomst? Hoe druk zullen we het hebben op school? Worden we na 93 dagen stralende zon depressief van het slechte weer in België? Gaan we na 93 dagen pure vriendschap (zonder één woordje ruzie) wel nog zonder elkaar kunnen??
Terug thuis zijn zal sowieso een enorme aanpassing vragen. Zowel qua gewoontes, voeding, stress, cultuur, betaalwijze, prijzen, vervoer, aankopen doen, onderwijs, luxe …
We worden echt gek als we eraan denken. We hebben die luxe echt niet meer nodig. Maar hoe dan ook … we moeten er ons bij neerleggen.

Afgelopen week hebben we keihard gewerkt voor de hogeschool in België. Om de stress bij thuiskomst wat te verzachten hebben we hier al ons hele werothema voor de ingroeistage in elkaar gebokst. Elke morgen supervroeg opstaan om lesvoorbereidingen te typen, informatie op internet te zoeken, taken te maken, …
We beloonden onze werkprestaties telkens met enkele uurtjes genieten van het strand in de namiddag… het ideale evenwicht tussen werk en ontspanning!
Ons werothema over Gambia wordt echt onvergetelijk. We weten zoooooveel over Gambia… en we willen daar maar al te graag les over geven!
Volgende week gaan we op de markt in Serekunda een grote koffer kopen (die ze hier eigenhandig maken) om allerlei typisch materiaal uit Gambia in te stoppen. Deze Gambia-koffer kunnen we dan op stage (en ook voor de rest van onze carrière) gebruiken.

Deze week zagen we op school enkele ontgoochelingen. Terwijl wij er niet waren, deden de leerkrachten een beetje tegendraads. Ze begonnen de lessen niet tijdig, er werd geen zorg gedragen voor het materiaal, er was weinig structuur, …
Zowel voor ons als voor Tine van het project was dit een enorme opdoffer. Tine besloot om de leerkrachten nog eens samen te roepen in een vergadering.
Alles wat op iedereen zijn maag lag, werd op tafel gegooid en uitgepraat. Het was soms een beetje hard en moeilijk, maar er moesten duidelijke afspraken gemaakt worden met de leerkrachten. Als ze er een kwaliteitsvolle en aangename school van willen maken, dan moeten de leerkrachten wél allemaal samenwerken en zich ten volle geven voor de school.
We hopen dat dit tot hen doorgedrongen is en dat er stap voor stap evolutie zal komen.

Deze week hadden we, samen met Tine en de leerkrachten ook een gesprek met een kandidaat leerkracht voor de school. De gesprekken met haar waren bijzonder positief. De dame in kwestie heeft een verzorgd voorkomen, heeft de lerarenopleiding gevolgd en heeft veel ervaring op een andere school. Dit kan de picca-school in Kerr Sering alleen maar ten goede komen! Vanaf maandag zullen er dus 4 leerkrachten in het schooltje lesgeven i.p.v. 3.

Van maandag tot donderdag zullen wij ons ook nog elke dag bezighouden in het schooltje. Deze keer niet om zelf les te geven. Wel om een heleboel praktische zaken in orde te brengen. We maken een handgeschreven handleiding voor de leerkrachten zodat ze goed weten wat in welk niveau moet aangebracht worden en op welke manier ze dat het beste kunnen doen en met welke werkvormen. We zullen ook de dagen van de week, de getallenrups, het honderdveld, … opnieuw op de muren schilderen van de lokalen. (Doordat de lokalen een kleurtje kregen, zijn onze creaties verdwenen….)

We kochten ook educatieve posters om de klas wat op te fleuren. (Vb. hoeveelheden, de tijd, geografische kaart van Afrika).

Woensdagavond is het onze laatste avond in ons tweede thuis-landje. Het afscheid zal enorm emotioneel zijn. Dat weten we nu al. We hebben er een hoop vrienden aan overgehouden en om van iedereen op een deftige manier afscheid te kunnen nemen, geven we een klein feestje. Enkele vrienden zorgen voor live djembémuziek, wij zorgen voor een hapje en drankje en de aanwezigheid van onze vrienden zorgen voor de geslaagde avond.
We zullen de pakjes zakdoeken best al in de aanslag houden…

Toch weten we beiden honderd procent zeker dat we ooit in ons leven nog terug komen naar Gambia. We voelen er ons zo thuis. We willen zien hoe het schooltje eruit ziet binnen enkele jaren, hoe de manier van lesgeven geëvolueerd is, we willen onze vrienden terug zien, … en gewoon ook herinnerd worden aan de zalige, onvergetelijke 3 maanden die we hier hadden.

Zelfs bij het schrijven van deze tekst spoken allerlei gedachten door ons hoofd. Om onszelf niet nodeloos gek te maken, lijkt het ons verstandig om hier af te sluiten.
Hou jullie al maar klaar voor onze pikante verhalen want we beloven dat ze talrijk zullen zijn. Al zullen we niet weten waar te beginnen… (En misschien zullen jullie ons op een gegeven moment zelfs moeten smeken om ons verhaal te stoppen…)

Laatste, interessant weetje: Ons vliegtuig stijgt op donderdagavond 17 april om 20u Gambiaanse tijd (dus al 22u bij jullie….). Als alles goed verloopt landen we vrijdagmorgen 18 april om 5.30u Belgische tijd in Zaventem.

Tot vrijdag!! (Live in België ….)

XxX Liesje en Hanne XxX

Foto's

2008-04-14T20:14:00.004+02:00

Dag lieve Mensen!

2008-04-08T20:10:00.000+02:00

Dag lieve mensen allemaal,

We beginnen dit verslag jammer genoeg met slecht nieuws.
Gisteren hebben we bijna de hele dag aanwezig geweest op de begrafenis van een kereltje uit onze klas. Zijn naam is Pabi en hij is acht jaar oud. Hij werd een goede maand geleden gebeten door een hond die besmet was met hondsdolheid. Het jongetje was inderdaad wat ziek geweest, maar jammer genoeg werd er geen dokter geraadpleegd. Voor de mensen hier is dat heel kostelijk en omdat de jongen schijnbaar beter was de laatste week dachten de ouders dat het wel zo erg niet zou zijn. Donderdag op vrijdagnacht ging het echter snel bergaf met hem. Vrijdagochtend besloot zijn familie om hem naar het ziekenhuis te voeren, want hij was er heel slecht aan toe.
Het ging allemaal razendsnel want vrijdagavond werd het afscheidsfeest van de groep vrijwilligers in mineur afgesloten. We kregen te horen dat Pabi aan Rabiës overleden was.
We kunnen met geen woorden beschrijven welke verdrietige sfeer er vanaf toen hing binnen de familie -en vriendenkring.
In heel Gambia was er trouwens geen enkele inenting te vinden om de ziekte te genezen. Kun je je dat voorstellen?
Zelf zijn we er ook kapot van.
We zullen nog elke dag geconfronteerd worden met het verdriet van de familie want we hebben de taak van Manon en Martine (van de groep vrijwilligers) overgenomen om het zwaarverbrande broertje van Pabi, verder te verzorgen.

Hoe zag onze week er verder uit?
Vorig weekend zijn we met de groep op 2-daagse geweest naar Juffereh. Deze plaats is bekend doordat de nakomelingen van Kunta Kinteh er wonen. Hij was zo'n 300 jaar geleden een slaaf die door Spanjaarden op een gewelddadige en mensonwaardige manier naar de Nieuwe Wereld werd overgescheept om er te werken op een plantage. We overnachtten in een lodge in het dorp en bezochten het slaveneiland, het museum en het nageslacht van Kunta.
Om in Juffereh te geraken moesten we eerst de ferry nemen naar de andere kant van Gambia om daarna een heuse safari aan te vangen naar slavendorp.
Onze terugweg verliep heel hectisch en chaotisch. Een aanrijding, een wachttijd van 9 uur aan de ferry, een confrontatie met corrupte politie en veel gevechten later konden we als LAATSTE auto op de LAATSTE ferry die avond naar huis. OEF!
Wij bleven er ondanks alles de fun in houden. This is Africa... De soms chaotische organisatie van KHBO is er niets bij vergeleken. ;)

Toen ging onze laatste lesweek van start. We hadden gehoopt dat we mee konden ploeteren in de verf, maar er kroop nog veel tijd in het maken van de boekjes voor de Klimop in Oostkamp.
De leerlingen van de Klimopschool maakten voor elke klas een prachtig verhalenboek met illustraties.
Met de middelen die wij hier hebben zijn we ook aan het werk gegaan.
De beste schrijvers zorgden voor het schrijven van de tekst, de anderen haalden hun tekentalenten boven. De combinatie van de twee zorgen voor een mooi geheel (in Afrikaans opzicht dan). We zijn er fier op!

Donderdag was het een beetje een feestdag voor de leerlingen. We gingen met alle kinderen van de school naar de zee. Je had ze zich moeten zien uitleven. Onvoorstelbaar! Sommige leerlingen zien het strand en het water maar 1 keer in een jaar, terwijl ze er toch zo dicht bij wonen.
Rond het middaguur werden de kinderen verwend met allerlei lekkernijen zoals chocolade en popcorn. Om 15u stond er een vergadering met alle ouders van de school op het programma. Het nieuwe schooluniform werd voorgesteld en een heleboel afspraken werden de ouders op het hart gedrukt. Er moet geen schoolgeld betaald worden maar dan moeten de leerlingen wel elke dag stipt en verzorgd op school zijn. Het leerlingenaantal van de school ligt momenteel te hoog en de kinderen die de regels niet naleven, kunnen geen plaats meer krijgen in de school. Dit is niet meer dan normaal want hoe kun je nu goed lesgeven als er elke dag een ander aantal kinderen voor je neus zit of als er om het halfuur nog iemand de klas komt binnen gewandeld.

Komende week zullen we niet naar school gaan omdat we nog heel wat werk te doen hebben voor we terug huiswaarts keren. We zullen ons bezighouden met het maken van ons werothema over Gambia en het kopen van didactisch materiaal hier.

Er resten ons momenteel nog maar 12 volledige dagen en dat is echt bitter weinig. We willen dus ook nog met volle teugen genieten van Afrika en de zon. Een mens kan niet bruin genoeg zijn ...

Tot volgende week en meteen ook ons laatste verslag dan!!!

Dikke knuffel en voor onze medestudenten veel succes gewenst met de ingroeistage!!!!!!

Tot slot nog een weetje:

Door de intocht van het zomeruur in Belgie, is er nu een tijdsverschil van 2 uur!
18u in Belgie is nog maar 16u in Gambia!

Byebye,
Lies and Honey

Foto's

2008-04-08T20:06:00.004+02:00

Zalig Pasen!

2008-03-30T14:07:00.000+02:00

Hoi hoi allemaal,

Hier zijn we weer met het langverwachte verslagje.
Oei, oei, we hebben veel te vertellen.
Laat ons beginnen bij vorige week. Dat was de laatste week dat we echt les gegeven hebben. Aangezien dat het hier normaal schoolvakantie is, kwamen er echt bitter weinig kinderen naar school. Opeens hadden we een klasje van slechts 17 leerlingen voor ons i.p.v. 60. In het begin was dit wel leuk. We konden individueler werken, de puzzels bovenhalen, spelletjes en andere dingen doen die we met een grote groep praktisch niet kunnen organiseren. Maar wat bleek? Het zijn enkel de sterke en leergierige leerlingen die naar school kwamen. Al vlug raakte onze inspiratie op om telkens op een leuke manier de gekende leerstof te herhalen. De leerlingen hadden die extra herhaling op den duur niet meer nodig. We konden ook geen nieuwe leerstof geven, want dit was nutteloos met zo'n kleine groep.

Vrijdagavond keken we uit naar de komst van de Belgische vrijwilligers van Picca. Tine en Omar, de projectleiders, verblijven bij ons op de compound, de anderen verblijven voor 2 weken in het Manseabeach-hotel.
Hun komst heeft voor heel veel bedrijvigheid gezorgd in onze buurt. Gedaan met de rust en stilte, want elke dag wordt onze poort platgelopen door familie en vrienden die Omar, Tine en de kindjes al een jaar hebben moeten missen. De familie voor Omar zorgt elke middag voor een heerlijke Afrikaanse maaltijd. Die energie hebben we nodig, want er moet hard gewerkt worden. De tijd ging sowieso al razendsnel, maar doordat onze dagen nu propvol zitten, kreeg de tijd nog een extra duw in de rug.
Maandagvoormiddag hadden we eerst een meeting met de vrouwelijke vrijwilligers en de leerkrachten, terwijl de mannen onder ons van start gingen op de werf.
Tijdens de vergadering werd van alles besproken en afgesproken. We zochten oplossingen voor huidige problemen (aankopen of maken van zitbanken, afwezigheden van lln, aankopen en leren gebruiken van materiaal, hoekenwerk voor de kleuters introduceren...). Er werd ook afgesproken om een schoolcontract af te sluiten met de ouders en een schoolreglement op te stellen.
Na de meeting zijn we aan de slag gegaan om al het overige speelgoed en schoolmateriaal te sorteren.
Dinsdag en woensdag gingen de mannen verder op de bouw terwijl wij aan de slag gingen in de klaslokalen. Voor we de muren konden schilderen, moest er eerst een grondlaag met kalk aangebracht worden. Dit is nu voor mekaar in de 3 klaslokalen op de benedenverdieping en ook de buitenmuren van de school zijn nu al voor een deel met die eerste kalklaag ingesmeerd.
De bouw zelf schiet ook goed op. Tegen het einde van de week zouden alle muren op de bovenverdieping en het dak moeten afgewerkt zijn. Er wordt ook gewerkt aan een ommuring rond de school voorzien van een schoolpoort, zodat binnenkort niet iedereen zomaar in en uit de school kan wandelen.
Vandaag hadden we een dagje vrij en hebben we genoten van het strand. Daar hebben we naast wat zwemmen en zonnebaden ons ook beziggehouden met het neerschrijven van onze ideetjes i.v.m.
ons werothema 'Gambia'. Dit werken we uit tijdens onze ingroeistage in België. We barsten van de ideeën en we doen er alles aan om Gambia echt te doen leven in onze stageklas volgende maand!

Oja, voor we het vergeten! Iemand van onze vrienden hier heeft haar pasgeboren dochtertje genoemd naar Hanne. Al spreken zij het wel uit als: Anna. Hanne is nu dus de 'namesake' van het baby'tje. Dinsdag waren we uitgenodigd op de namingceremonie van het kindje (soort doopfeest). Voor de gelegenheid hadden we ons weer helemaal op z'n Afrikaans opgetut. We zorgden ook voor een cadeautje voor de baby. We lieten bij een naaier Afrikaanse babykleertjes maken van stof die we gekocht hadden op de markt. De mama was er heel blij mee!
Zo'n namingceremonie is echt een hele bedoening. We hebben er al een paar mogen meemaken, maar deze keer hebben we het echt heel intens ervaren. We waren dan ook de eregasten op het feest, aangezien het kindje Hanne haar naam droeg. Iedereen, maar dan ook echt iedereen, wordt uitgenodigd op zo'n ceremonie. Dat begint al in de namiddag met het eten van de lekkere maaltijd die door een 10-tal vrouwen wordt klaargemaakt in grote kookpotten. Later in de namiddag gaan de echte festiviteiten van start. Zangers en drummers zorgen voor de echte Afrikaanse sfeer en iedereen is uitgenodigd om te dansen.
Je staat ervan versteld hoe de mensen hier toch in staat zijn om zulke feesten te organiseren, ook al zijn ze erg arm.

We kijken al uit naar de volgende dagen, want dan mogen we met de echte verf van start gaan in de klaslokalen. De jeugdbewegingskriebels komen naar boven als we ons daarin mogen uitleven. Vooral als je weet dat de muren niet de enige zaken zijn die een kleurtje krijgen. Verfgevechten zijn niet uitgesloten!

Tot volgende week!
Warme groetjes en een late, maar vrolijk Pasen! (We missen de paaseitjes!)

Hanne en Liesje
xxx...

Foto's

2008-03-30T14:00:00.006+02:00

hoikes

2008-03-25T13:42:00.000+01:00

We zijn hier met een klein beetje slecht nieuws.
Door technische problemen kunnen we deze week geen foto's en een tekst plaatsen op de blog.We hopen dat daar volgende week verandering in komt, dan mogen jullie een dubbel verslag en een nieuwe ladig foto's verwachten.

Dikke zoen Liesje en Hannie

Asalamalecum!

2008-03-17T14:15:00.000+01:00

Asalamalecum!

Hoe gaat het met jullie in het belgenland?
Hier gaat het uitstekend!
Net bekomen van een heuse metamorfose, schrijven we hier weer een wekelijks verslagje voor jullie. Zoals je op de foto's kunt zien, hebben we opnieuw ons haar laten vlechten. Wat vind je ervan? Nu zijn we echt rasta-girls! En zo worden we ook constant aangesproken: 'Hé, rasta-baby!'. Het is deze keer ingevlochten met 2 pakken vals haar en ze hebben er bij allebei zo'n 7 uur werk aan gehad! Het is even wennen, maar we vinden het wel passen bij ons bruine velletje.

Het was deze week een korte lesweek, want maandag vierden we Common Wealth op school. We weten nog niet echt waar deze feestdag vandaag komt. Ze vieren het blijkbaar in alle Engelstalige landen.
De kinderen waren op z'n best gekleed in traditionele klederdracht en ook wij moesten eraan geloven. Matti leende ons een mooi Afrikaans tenueke uit. Gevolg: we zweetten ons te pletter in die kleren en we hadden nog meer bekijks op straat. We verlangen al tot we onze eigen Afrikaanse kleren hebben, op maat gemaakt.
Met alle kinderen van de school deden we een optocht door Kerr Sering. Ze zongen liederen en sommige mensen gaven wat geld. Toen we terugkwamen op school was het tijd om te lunchen. Alle kinderen hadden hun lunch mee van thuis en wij als leerkrachten mòesten bij de kinderen rondgaan en proeven van hun meegebrachte middagmaal. Dat was echt raar!
De dag werd afgesloten met een danspartij.
Omwille van die feestdag was er ook dinsdag geen school en konden we wat praktische dingen in orde brengen.
De rest van de week verliep weer normaal, uitgenomen dat Lise en Eva (onze medestudenten die 3 maanden in Banjul verblijven) donderdag op bezoek kwamen op de school.
We maakten er direct een 2-daagse van en ze bleven bij ons overnachten.

De komende 2 weken zijn de scholen hier normaal dicht als afsluiting van het eerste semester. Kebba, de schoolmaster, besliste echter dat de lessen toch doorgaan voor level 3. Hij vindt dat er nog te veel problemen zijn die moeten opgelost geraken voor het einde van het schooljaar. De bedoeling is dat er een groot deel van level 3 volgend schooljaar kan doorstromen naar de basisschool.
Je zou denken: 'Wat een pech, geen vakantie.', maar eigenlijk treuren we er niet om. We zijn niet opnieuw toe aan vakantie en er zijn nog een aantal dingen die we willen verwezenlijken op school.

Deze week beseften we meer dan ooit dat het einde al in zicht komt. Hanne droomde al 2 keer dat ons vliegtuig op 17 maart vertrok i.p.v 17 april. Onbewuste heimwee? Toch niet! Hanne werd wakker met de tranen in de ogen, bij de idee dat ze bijna zou moeten vertrekken.
Honey is niet de enige die last heeft van levendige dromen. Annelies dacht al een paar keer dat Vincent naast haar lag ipv Hanne (tot haar grote ergernis,hihi). Wees gerust, het kwam niet verder dan luid praten in haar slaap tegen haar allerliefste kereltje.(On)bewuste heimwee?? Zeker weten!

Tot volgende keer maar weer!
Dikke knuffel en zoen
van de vriendinnetjes
xxx...

Foto's

2008-03-17T14:11:00.004+01:00

Nangadif?

2008-03-09T22:21:00.001+01:00

Nangadif! (Hoe gaat het?)

DJAMARI! (Goed!!!!!)

Goed? Goed? Hééél goed!

Na een weekje vakantie zijn we er weer met frisse moed ingevlogen!
Toen we maandag op school aankwamen, zonk de moed wat in onze schoenen. We merkten dat er tijdens onze afwezigheid minder goed voor het schoolmateriaal was gezorgd. Een aantal potloden waren verdwenen, de alfabetslinger hing niet meer uit,
Maar dit gevoel was maar voor even, want we merkten dat de leerkrachten toch heel erg hun best gedaan hadden. Kebba had zijn tekenkunsten bovengehaald en heeft mooie prenten gemaakt en aan de muur gehangen. Het na schooltijd ophalen van de schriftjes, werd ook verder gezet. In de schriftjes zagen we trouwens dat er verder gewerkt is geweest aan het schrijven van de letters. Daar zijn we heel blij mee!
De andere vakken zijn wel weer gegeven volgens het oude stramien. Daar kunnen we op korte termijn echt niet veel aan veranderen. Op dit moment zijn we enorm blij met de kleine dingen die Kebba van onze manier van lesgeven heeft overgenomen en hopelijk krijgen we op lange termijn die voor-en nazegtraditie eruit. Met we bedoel ik niet enkel wij en de mensen van Picca, maar ook toekomstige vrijwilligers of studenten die de volgende jaren hun steentje willen bijdragen.

De peptalk van Vincent heeft ons ook een ferme duw in de rug gegeven. Als buitenstaander kon hij veel beter oordelen over de dingen die we hier doen. Hij heeft herhaaldelijk benadrukt dat we trots mogen zijn op onszelf voor wat we hier allemaal doen en al verwezenlijkt hebben.

Waar hebben we deze week vooral rond gewerkt?
In wiskunde werd er verder geoefend op het kloklezen. We zorgden voor heel wat variatie in de werkvormen, met als gevolg dat vrijdag bijna alle leerlingen perfect het uur en het half uur konden lezen op een analoge klok.
In Engels probeerden we wat extra aandacht te schenken aan het analyseren en synthetiseren van de woorden. We wilden dit doen omdat de leerlingen alle woorden onthouden als globaalwoorden en dus nieuwe woorden niet kunnen lezen door gekende letters samen te plakken als een woord. Eigenlijk is het wel normaal dat de leerlingen daar moeite mee hebben omdat ze de letters spellen in het engels alfabet dat helemaal niet klankzuiver is! Ze zeggen dus: Die, ow, gee in plaats van het klankzuivere d – o – g om 'dog' te spellen.

Wat we al veel eerder van plan waren, maar nog altijd niet gedaan hebben, is het bekijken van het andere materiaal dat nog op de school aanwezig is. Als we daar een zicht op gekregen hebben, dan kunnen we verdere aankopen plannen.

Gisteren hebben we afscheid moeten nemen van Vincent. Op school en in onze vriendenkring is hij ondertussen ook erg graag gezien en beter bekend als 'Mister Vincent', 'Happy man', 'Wincent', 'Priesto', 'Kebba' of 'Cityboy'. Naar aanleiding van zijn vertrek zijn alle leerkrachten en leerlingen samengekomen in 1 lokaal om hem het allerbeste toe te wensen. Dat deden ze in de vorm van het zingen van liederen en gebeden. We waren allemaal erg ontroerd en al vlug kwamen de traantjes!

Ziezo, we zijn weer rond voor deze week.

Tot volgende week voor een nieuw verslagje van (alweer inderdaad) de to-maatjes!

Foto's

2008-03-09T21:58:00.015+01:00

Twee handen op een buik.

2008-03-05T14:11:00.001+01:00

Heeey thuisfront!

Deze week knepen we er een weekje tussenuit en gaven we dus geen les op school. Je kunt je echt niet voorstellen hoe hard we alle kinderen op school misten! We misten ze zelfs zo hard dat we het niet konden laten om toch eens een kijkje te nemen in de klas.
De kinderen waren ook ongelofelijk enthousiast om ons terug te zien en dat geeft een onbeschrijfelijk gevoel als ze allemaal rond je nek vliegen!
Op dinsdag vliegen we er terug helemaal in en hoe lastig het soms op school ook is … we hebben afgelopen week tonnen vol doorzettingsvermogen en energie verzameld om er tegenaan te gaan!

Je vraagt je nu misschien af wat we afgelopen week dan wel gedaan hebben? Geluilekkerd? Misschien een beetje ja… maar toch hebben we ook heel wat gezien! Onze oogjes gingen soms wagenwijd open!

Maandag: Kleren gewassen + relaxdagje aan het strand

Dinsdag: Bezoek aan het strand + bezoek aan het dorpje Bakau en de krokodillenpoel.
En ja hooor! We hebben de krokodillen aangeraakt! Alleen de babykrokodillen mochten we niet aanraken omdat we anders de agressieve moeders op ons dak zouden krijgen.

Woensdag: Vroeg opgestaan voor een bezoek aan de hoofdstad Banjul. We zagen er Eva en Lisa (onze medestudenten). We bezochten hun school en dit was heel indrukwekkend! Op hun school zitten er meer dan 1000 leerlingen, het gebouw was gigantisch in vergelijking met ons kleine, nog niet afgewerkte schooltje. We gingen tot boven op de ark en konden er genieten van een prachtig uitzicht van Banjul! Lise en Eva lieten ook hun verblijfplaats zien waar we gezellig bijgepraat hebben over onze zalige ervaringen hier.
Om 17u kregen we allemaal samen afrikaanse dansles. Hilarische danspasjes! Het was verschrikkelijk vermoeiend en Annelies hield er zelfs een paar pijnlijke blaren aan over.
We keerden moe maar enorm voldaan terug richting Kololi waar we als roosjes in slaap dommelden.

Donderdag: Lang uitgeslapen + strandmiddagje.
Aan het strand konden we met grote ogen toekijken hoe vissers te werk gingen. We zagen ze eerst met een bootje de zee in gaan. Daarna zagen we allemaal mannen in één rij aan een touw trekken (om de netten uit het water te krijgen). Ze trokken zo ongeveer 40 minuten aan het touw vooraleer ze de netten eruit kregen. Eenmaal de netten eruit waren, was er een massa volk te zien rond de netten vol vis. Ongelofelijk hoeveel vis ze meehadden! Afrikaanse vrouwen kwamen hun emmers vullen met vis om dan op de markt te verkopen. We zijn blij dat we hen aan het werk zagen en beeldmateriaal konden verzamelen.
Donderdagavond kregen we opnieuw een djembéles van een professionele speler. We beginnen er goed in te worden. Hij noemt ons ‘intelligent’ dus het moet zijn dat we er toch wat van kunnen é J

Vrijdag: Samen met Eva en Sulayman (vrienden) naar het strand geweest. We pikten ook Bubacarr (een leerling van ons klasje) op in school om samen met hem te plonzen in het water. Zijn mama werkt aan het strand om fruit te verkopen en ze is altijd enorm vriendelijk voor ons, geeft ons soms gratis fruit, … We wilden haar daarvoor graag eens een wederdienst tonen en daarom zorgden we een hele dag voor Bubacarr. Hij heeft zich enorm geamuseerd in de zee. We leerden hem niet bang te zijn van het water en gingen samen een eindje lopen op het strand. Het was echt super en de mama was ook heel dankbaar!

Zaterdag: Samen met Sadibu (een vriend) gingen we naar Tanji. Dit is een dorpje waar vis gevangen en verkocht wordt. Het beeld dat we voor ons zagen was ongelofelijk! Zo’n beeld zie je normaal alleen op televisie. We waren enorm aangegrepen en we hadden het gevoel dat we terug ogen te kort hadden. We gingen ook naar het dorpje Tujering om er samen met de familie van Sadibu heel lekker te eten! Om 17u gingen we naar Serrekunda om er naar een voetbalmatch te kijken van een vriend. We jaagden ons helemaal op in hun ‘falen’ maar hoe hard we ook supporterden, onze favoriete ploeg verloor…

Zondag: Normaal gingen we vandaag een soort safaritocht maken, het binnenland in. We zouden ook de minder toeristische plekjes eens kunnen zien. Helaas moesten we onze plannen verzetten omdat Hanne ’s morgens vroeg ziek wakker werd: buikloop, misselijk zijn, overgeven, … alles een beetje samen. Na een dagje ‘vasten’ en slapen ging het gelukkig al beter.

Maandag: We hingen een dagje ‘de toeristen’ uit en vertoefden een hele dag op een schip op de Gambiarivier. We settelden ons meteen op het bovenste dek en konden genieten van de prachtige omgeving, de zon, het plonsje tussenin, het vissen, een lekkere lunch, een aperitiefje, … De trip had zijn naam niet gestolen: ‘lazy cruiseday’!

Zoals je kunt lezen … we kunnen er na deze lesvrije week terug helemaal tegen op school!
We zullen ze ginder eens een poepie laten ruiken! J

Tot volgende week!

Liesje en Honey
XxxxX

Twee handen op een buik.

2008-03-05T14:02:00.001+01:00

Piep Hoi

2008-02-24T19:28:00.001+01:00

Piep hoi!!

De tijd gaat snel, heeeel snel! We zijn weeral een weekje verder…

Op maandag gingen we naar Banjul voor independence day. Daar was er een hele grote optocht. Er kwamen heel veel mensen kijken en ook de president was er aanwezig. We hebben hem dus kunnen zien!!! Wonder boven wonder hebben we er ook Lise en Eva ontmoet (medestudenten die ook in Gambia lesgeven!) We wisselden gegevens uit en zullen in de loop van volgende week eens afspreken.
Op dinsdag was er ook geen school en dus sliepen we lang uit en genoten we van een namiddagje strand.
Op woensdag waren onze batterijen terug helemaal opgeladen om les te geven.
In wiskunde leerden we hen tellen met sprongen op de getallenas: 2, 4, 6, 8, … of 5,10,15, …
In het begin was dit helemaal niet gemakkelijk. Op het einde van de week begonnen ze het wel goed te kunnen. We leerden hen ook kloklezen. Voorlopig kunnen ze al elk uur lezen en elk halfuur. Het is helemaal niet evident om het uit te leggen met eenvoudige engelse woorden zodat ze het begrijpen. Toch zijn we tevreden over deze week.
In engels oefenden we de hele week op het herhalen van alle woordenschat en het schrijven van de letters van het alfabet. Dit was meer dan nodig en we zien de kinderen enorme evoluties maken op motorisch vlak. Het is maar door veeeeel te oefenen dat het lukt en de evoluties die we nu beginnen te zien, geven ons een duwtje in de rug.

Op school proberen we er ook meer structuur in de krijgen. Ze luisteren al veel beter naar ons. Ze hebben respect voor ons en zien ons heeeeel graag. (En wij hen ook natuurlijk). We oefenden opnieuw op het lopen per 2 (handjes geven). Je zou het verschil eens moeten zien bij in het begin! Vroeger was het vergelijkbaar met een bende wilde dieren die losgelaten werd en nu hebben we één nette rij die zich kan beheersen. We mogen trots zijn op onszelf! Ook de spelletjes die we op het voetbalveld deden vinden de kinderen fantastisch. Je zou hen eens moeten zien opgaan in hun spel. Als ze winnen met hun groep, gaan ze helemaal uit hun dak. Echte competitiebeesten!

Volgende week gaan we niet naar school omdat we graag wat meer van Gambia willen zien. Als je elke dag naar school moet tot 1u, heb je daar niet zoveel tijd voor om op verschillende plaatsen te geraken en iets gezien te hebben.
Vincent (vriend van Annelies) is intussen ook goed en wel aangekomen in Gambia en hij blijft hier 2 weken.

Eigenlijk hebben we niet superveel meer te vertellen over deze week. We schrikken er zelf van dat de week weeral voorbij is. Het gaat veel te snel! Maar we genieten met volle teugen, van elk moment! En nee, sorry …, we willen nog steeds niet naar huis! J

Lieve groetjes en tot volgende week!

Hanne en Liesje

Foto's

2008-02-24T19:22:00.007+01:00

2008-02-20T11:01:00.000+01:00

Hoi iedereen!

Wat gaat de tijd razendsnel, want hier zijn we weer met een wekelijks verslagje.
Na een leuk en relaxed weekend, zijn we maandag weer van start gegaan met een nieuwe lesweek.
Veel kunnen we niet vertellen over de inhoud van de lessen, want die was gelijklopend met vorige week. Wel hebben we de screening afgewerkt en de leerlingen voor wiskunde in groepjes van hetzelfde niveau ingedeeld. Het zijn 15 groepjes in totaal! We hebben dit besproken met Kebba, de schoolmaster, en hij is bereid om ook enkele groepjes voor zijn rekening te nemen.
Ook op schrijfmotorisch vlak zijn alle leerlingen nu gescreend. Deze week zijn we zelfs al begonnen met het individueel begeleiden van leerlingen. Dit tijdens de voorziene uurtjes 'Revision' of tijdens andere lessen.
We hebben ook in de andere klassen een getallenrups geschilderd. De leerlingen vinden dit enorm leuk!
De leerkrachten en de leerlingen waren niet de enige deze week die heel bedrijvig waren. Ze zijn deze week namelijk weer verder gegaan met de bouw van de bovenverdieping van de school.

Volgende week is maar een korte lesweek aangezien het maandag de dag van de onafhankelijkheid is.Daardoor is er maandag èn dinsdag geen les. Het belooft alleszins een feestelijke bedoening te worden. We zijn benieuwd!

We beseften deze week dat we een derde van ons verblijf hier achter de rug hebben! Na een maand zijn we echt enorm gehecht geworden aan de leerlingen van de school en de leerlingen aan ons. Als we ze na schooltijd tegenkomen, roepen ze van mijlenver onze namen. We weten nu al dat we het erg moeilijk zullen hebben bij het afscheid. Het zijn echt deugnieten, maar toch zo'n lieverdjes.
Hoe moeilijk hun namen ook zijn en hoe goed de leerlingen ook op elkaar gelijken, we beginnen ze al goed te kennen bij naam èn voornaam. Wat niet evident is als je namen hebt als: Sainabere Jallow, Modoulamin Faye, Kaddijatou Secka, Omar Serra Njie,...
Je had hun gezichtjes moeten zien toen we de eerste keer hun namen (totaal verkeerd uitgesproken :)) afriepen bij het uitdelen van hun nieuwe schriftjes!

En wat is een 'gambian experience' zonder het leren spelen van djembé?
Deze week hebben we privélessen gekregen van een vriend afkomstig uit Guinea. Zij naam is Foté. Hij speelt in een drumgroepje, hetzelfde groepje dat we al een paar keer aan het werk gezien hebben.
Eerst werden we uitgenodigd bij zijn familie en nadien heeft hij ons enkele basisritmes aangeleerd.
Doordat Foté afkomstig is van Guinea kan hij niet zo goed engels praten, maar wel frans. We moeten hier dus geregeld een taalswitch maken, wat soms voor hilarische momenten zorgt.
Onze hersentjes laten het soms compleet afweten.

Verder zijn we deze week ook weer veel naar het strand geweest om er te genieten van een zalig zonnebad (al heeft de zon het deze week een beetje laten afweten), een frisse duik, gambiaanse drankjes en het gezelschap.

Nog een korte lesweek en dan nemen wij een weekje vakantie. Dan hopen we wat meer van de streek te zien. Vrijdag komt Vincent ons voor 2 weken vergezellen, dus dit wordt super!

Lieve mensen! We missen jullie enorm...maar... we willen nog niet naar huis hoor!
Tot volgende week.

Dikke knuffel
Lisa en Haddy (onze gambiaanse namen)

2008-02-20T11:00:00.000+01:00

2008-02-20T10:59:00.000+01:00

2008-02-20T10:58:00.000+01:00

2008-02-20T10:57:00.000+01:00

2008-02-20T10:56:00.000+01:00

2008-02-11T15:22:00.000+01:00

2008-02-11T15:21:00.000+01:00

2008-02-11T15:20:00.000+01:00

2008-02-11T15:19:00.000+01:00

Geen zin om terug te komen

2008-02-11T15:17:00.000+01:00

Helloooo!

We are very fine! We are already in the Gambia for more then 3 weeks… unbelievable!! We talk like real English people and we behave like real Gambians …

Uit medelijden voor degene die niet zo vlot engels kunnen als wij tegenwoordig kunnen, zullen we de rest maar in het Nederlands typen J
We kunnen er met ons hoofdje echt niet bij dat we hier al langer dan 3 weken zijn… Dat is al bijna één van de 3 maanden!!!! We willen hier echt nog niet weg!!
Elke morgen als we wakker worden, realiseren we ons maar al te goed dat dit onze droom is en we zullen hem nog heeeeel lang koesteren… Daar zijn we heel veel mensen dankbaar voor: onze ouders (voor de steun, financiële hulp, …), KHBO (voor hun goedkeuring), Tine en Omar (de stichters van de Picca school in Kerr Sering) en nog vele andere mensen. Afrika is zooooo mooi, zooo anders, … als je er niet geweest bent, sorry, maar dan mis je echt iets!
We proberen in onze verslagen zo goed mogelijk alles te vertellen en onze foto’s (intussen meer dan 500 kiekjes) laten heel veel zien en maken heel veel duidelijk. Maar wat we met eigen ogen zien en wat dat in ons hartje teweegbrengt… dat kan je nog niet met 1 miljoen woorden uitleggen.

Deze week voelden we een grote verbetering in het schooltje. We hebben met 150 euro van het verzamelde geld, materiaal voor de school gekocht (zie verslag vorige week).
Deze week konden we daar de vruchten van plukken. Iedereen heeft een eigen schriftje met zijn naam op. Iedereen heeft een potlood. Op het einde van elke dag worden alle schriftjes en potloden opgehaald. Het is een verademing om te zien dat iedereen eindelijk zelfstandig kan werken zonder dat we duizend keer moeten aanhoren: ‘No pencil!!’ ‘No book!!’ …

Tijdens Engels zijn we begonnen met het schrijven van de letters van het alfabet. Dit klinkt eenvoudig maar er is nog veel werk aan de winkel. Ook hier is er een groot niveauverschil!
Sommige kinderen zijn zelfs nog niet in staat om te kopiëren wat er op het bord staat.
We zijn deze week ook gestart met communicatieve oefeningen. In het begin ging dat heel moeizaam. We konden zien dat ze dit hier niet gewoon zijn. Op het einde van de week lukte alles al veel beter en konden de leerlingen een dialoogje spelen dat plaatsvond ‘op de markt’.
We zijn van plan om verder in thema’s te werken met de woordenschat en hen verder communicatief te laten ontplooien.
Op het einde van de week deden we ook pictionnary met alle geleerde engelse woorden. De kinderen vonden dit superleuk en ze waren dan ook heel enthousiast. Bovendien zagen we dat de woorden parate kennis geworden zijn. Dat geeft een zalig gevoel!

Tijdens wiskunde oefenden we op het begrip ‘tussen’. We gaven oefeningen als 6 < . <>, <, = (wat we vorige week aanbrachten).
Het begrip ‘tussen’ was voor de leerlingen in het begin bijzonder moeilijk. Ze hebben geen idee van de opeenvolging van nummers. Om hierop in te spelen, schilderden we de rups (met nummers van 1 tot 20) op de achterste muur van de klas. (zie foto’s) Deze getallenas gaf de kinderen het inzicht dat ontbrak. Op het einde van de week merkten we -tot onze grote vreugde- dat vele kinderen de leerstof onder de knie hadden.

Toch merken we -dit keer tot onze grote frustratie- dat er dringend iets moet gedaan worden aan het grote niveauverschil. We begonnen deze week met een screening op wiskundig en motorisch vlak. Onze bedoeling is om kinderen in groepjes van 4 uit de klas te halen om hen bij te schaven op een bepaald vlak. De screening helpt ons om kinderen met dezelfde problemen samen te kunnen nemen zodat we uitvoerig kunnen werken aan een bepaald tekort.

Wat onze vrije tijd betreft, ziet alles er nog altijd hetzelfde uit: bezoekjes aan het strand, bezoekjes van en aan vrienden (en geloof ons: dat zijn er heeeel wat J), gambiaans leren koken en bovenal genieten van onze droom hier… This is Africa: relaaaax!! (Dat zeggen ze ons elke dag wel eens ....)

Tijdens één van onze momentjes waarin we aan België dachten, realiseerden we ons dat jullie net krokusvakantie achter de rug hebben… en wij hier maar werken!! J
Maar … nog 2 weekjes lesgeven en we mogen ook een weekje genieten van een zalige, warme, gambiaanse vakantie. (Waarvan we al heel wat voorsmaakjes geproefd hebben tijdens namiddagen, weekends… J jaja, word maar jaloers!)

Om af te sluiten willen we graag nog eens vermelden dat België deze week toch niet zo veraf was. We brachten België binnen in onze eigen keuken… heerlijke Belgische frietjes (weliswaar met gambiaanse patatten) en ‘ne goeie klak mayonaise’… heeeeerlijk!!

Nog steeds zonnige groetjes van 2 beste maatjes!! (Hoewel we momenteel misschien beter zeggen to-maatjes… want de zon deed zijn werk….)

We missen jullie!!!!!!!

Kisses, Honey and Lies (zo noemen ze ons hier ....)

De dames gaan naar week 3!!

2008-02-04T14:42:00.000+01:00

Hellooooo,

Hier zijn we weer met een wekelijks verslagje.
Er is weer heel wat de revue gepasseerd deze week.
Om te beginnen was het een drukke lesweek. Tijdens wiskunde heeft Hanne heel wat geoefend op de hoeveelheden en het inzicht van 'groter dan', 'kleiner dan' en 'is gelijk aan'. Het geeft enorm veel voldoening te zien dat de leerlingen er na een weekje intensief op oefenen al goed mee weg zijn. Intensief, maar toch speels en met veel variatie. Veel variatie aan werkvormen hebben we nog niet echt kunnen uitproberen, maar dat komt nog wel. Meer dan 50 leerlingen, die je dan nog niet eens voldoende goed begrijpen, heb je zo gemakkelijk niet in groepjes georganiseerd.Maar dit proberen we zeker nog in de toekomst.
Wat engels betreft, hebben we zeker ook geen reden om te klagen. De woordenschat die we aangebracht hebben en elke dag herhaald hebben, blijft goed hangen. We merken ook dat het goed is om extra aandacht te besteden aan de uitspraak van de woorden. De leerlingen hebben het niet gemakkelijk omdat hun eigen taal qua uitspraak helemaal anders is dan het engels.
We worden het ondertussen al goed gewoon om te werken met de weinige middelen die we hebben.
Het visueel werken met de alfabet-slinger en het honderdveld heeft ook wonderen gedaan. Beetje bij beetje, stapje voor stapje... We zien vooruitgang!
Dinsdag zijn we samen met de leerkrachten boeken gaan halen voor de school. Per bank (dus per 3 a 4 leerlingen) hebben we een handboek engels gekocht. We kochten ook enkele slijpers en gummen en enkele handboeken als hulpmiddel voor de leerkracht.
Het is ook schrijnend om te zien dat de helft van de leerlingen niets opschrijft omdat ze geen potlood of schriftje hebben om te noteren. Daarom kochten we ook voor iedereen een schriftje. Alles samen spendeerden we aan deze inkopen ongeveer 150 euro. Een Engels koppel die de school bezocht, schonk een heleboel potloden.
We zullen wel zorgen voor een betere organisatie van het materiaal want de leerlingen nemen hun potlood en schriftje mee naar huis, laten het daar rondslingeren of vergeten het de volgende dag. We zullen op elk schriftje de naam noteren en zowel de potloden als de schriftjes na elke dag terug opvragen. Zo gaat er niets verloren en blijft het materiaal bruikbaar.

Woensdag na school hebben we een korte vergadering gehad met de leerkrachten. We hebben er besproken om in level 2 de nadruk te leggen op het herkennen en schrijven van letters en cijfers. Wanneer de leerlingen dan in level 3 komen, kan er dan gedacht worden aan rekenen, lezen,...Daarnaast hebben Kebba en de andere leerkrachten ons toen ook hartelijk bedankt voor onze inzet, hulp en ideeën. Ze zijn echt dankbaar voor wat we doen en hebben dit ons in geuren en kleuren duidelijk gemaakt. Dat gaf echt een enorm goed gevoel. Deze uiting van dankbaarheid, geeft ons nog extra moed. Die extra 'courage' is soms wel nodig, want het gaat er ook niet altijd van een leien dakje.
We zijn echt enorm blij dat er zo'n goede samenwerking is met de leerkrachten. Een sterk team kan stapje voor stapje een sterke organisatie uitbouwen.

En wat in onze vrije tijd?
We hebben deze week een paar relaxte bezoekjes gebracht aan het strand.... Soms alleen, soms met vrienden. We staan nog altijd versteld van het sociale leven hier. We hebben al heel wat mensen leren kennen. Het zijn mensen die we elke dag tegenkomen, beter leren kennen en waarmee we gezellig kunnen praten of plezier maken.
's Avonds, wanneer we klaar waren met onze voorbereidingen voor de volgende lesdag, was het altijd heerlijk vertoeven op het terras van ons huisje. Elke avond hebben wij of onze medebewoners wel bezoek gehad. Ataya drinken (greenthee), allemaal samen dineren, gezellig kletsen bij kaarslicht (als de elektriciteit weer eens was uitgevallen)...Sinds vrijdagavond zijn we verhuisd naar een ander huisje. We schrijven jullie nu dus vanuit onze nieuwe woonst. We hebben een eigen keuken (met koelkast), living, 2 slaapkamers en een badkamer. Wie had dat kunnen denken dat we hier zoveel luxe zouden hebben! Het is hier heel rustig vertoeven en perfect om even tijd voor onszelf te nemen. Dit is wel nodig na onze drukke dagen waarbij we ons hees gepraat hebben aan: How are you? I'm fine, thank you! Nice, to meet you! Sorry, maybe next time? ...
Want ... als ons op straat begeven, kunnen we geen 5 stappen zetten zonder die woorden te horen of zelf uit te spreken.
We denken echt dat we na 3 maanden zullen terugkomen naar België als twee verwaande mensen die het vreemd zullen vinden om niet omringd te worden door dolenthousiaste kinderen en geïnteresseerde volwassenen.. Elke dag worden we aangesproken door groot en klein, jong en oud. Na 2 weken zijn we er nog niet echt gewoon aan. Als we alleen naar het strand wandelen, tellen we soms hoe vaak we aangesproken worden of hoe vaak men voor ons claxonneert... Echt wel grappig....

Vanmiddag (zaterdag), gaan we met 2 gambiaanse broertjes (Biga en Sainy) naar een voetbalwedstrijd in Banjul (de hoofdstad van Gambia) gaan kijken. Biga doet mee met de wedstrijd en wij gaan hem dus wat aanmoedigen. We zijn al benieuwd...

Maar we beginnen hier stilaan honger te krijgen en zullen dus onze kookkunsten eens bovenhalen...
Tot volgende week!!!

Superzonnige groetjes,
Annelies en Hanne

2008-02-04T14:41:00.000+01:00

2008-02-04T14:40:00.000+01:00

2008-02-04T14:38:00.000+01:00

2008-02-04T14:34:00.000+01:00

2008-01-29T12:26:00.000+01:00

2008-01-29T12:25:00.000+01:00

2008-01-29T12:23:00.000+01:00

2008-01-29T12:22:00.000+01:00

Nieuwtjes uit Gambia...

2008-01-28T16:57:00.000+01:00

Alles gaat hier nog steeds prima...
Gisteren hadden we net voor een uurtje internet betaald toen de elektriciteit hier uitviel... vandaag proberen we het dus opnieuw.

Een uitgebreid verslag typten we reeds in ons huisje op de laptop en hebben het via mail verzonden naar vincent. Dit gaat veel sneller dan hier zitten sukkelen.

Je mag dus heeeel snel een nieuwe update van verslagen en fotos verwachten...

Vandaag ben ik, Hanne, alleen gaan lesgeven. Annelies heeft een hele nacht opgelopen. Buikloop en overgeven, ... pffff, maar ze heeft gelukkig geen pijn ofzo. Ze is terug aan de beterhand, hoewel eten nog niet echt meteen lukt. Maar geen zorgen, ik zorg goed voor haar, hihi ;)

Zonnige groetjes ...

Hanne en Annelies

2008-01-23T14:02:00.000+01:00

2008-01-23T14:00:00.000+01:00

2008-01-23T13:59:00.000+01:00

2008-01-23T13:43:00.000+01:00

Heeeeey,

Ik heb enkele fotootjes van de dames gekregen waar we allen zo trots op zijn. Ze hadden me gevraagd om deze op hun blog te zetten, blijkbaar is de internetverbinding niet echt alles daar.

Ze zijn jullie zeer dankbaar voor jullie lieve berichtjes en ze stellen het goed daar. In de mail die ik toegestuurd kreeg was het kernwoord: SUPER! Ze worden er goed opgevangen en er is altijd wel iemand die voor hen zorgt. Ze staan er niet alleen voor.

Aangekomeeeeeeen!!!!!!!!!!!

2008-01-18T11:12:00.000+01:00

hoi allemaal,

gisteren was het een bewogen dag !!!
1000en indrukken kwamen op ons af!! Eerst was er de vliegervaring. maar dat is nog niets vergeleken met wat er ons in Gambia te wachten stond !
We zitten nu in een internetcafe dat niet zo ver gelegen is van het appartement waar we nu verblijven. Een qwerty-toetsenbord zorgt ervoor dat het niet zo vlotjes gaat. Dus, sorry voor de foutjes ;).

We zijn heel goed aangekomen! We slapen in een heel groot huis dat we delen met een engels koppel en een kerel die officieus een oogje in het zeil houdt.
We hebben er een groot bed, een toilet, douche. Vanmiddag krijgen we er nog een gasvuurtje en een koelkast bij. Er wordt dus goed voor ons gezorgd!

Vanmiddag gaan we naar the beach en de supermarkt. Verder gaan we het dorpje wat verkennen.

Ondanks de hitte (32 gr) hebben we toch wat kunnen slapen, dankzij ons muskietennet en de ventilator.

Het gatstenboek werkt tijelijk niet meer! WE hopen dat het probleem zz snel oplost!

Jullie kunnen voorlopig reageren onderqqn dit bericht bij reacties.

Heel veel zonnige gambiaanse groetjes !

(ihvj, vinny !)

Hanne en Anneliesje
xxx...

Nog 2 keer slapen...!

2008-01-15T19:27:00.000+01:00

Hoihoi!!
Tussen de bagage maken in, nog snel een berichtje van ons.

Vandaag zijn we voor de allerlaatste keer langsgeweest bij Tine en Omar (van het project Picca). We kregen er nog een laatste duwtje in de rug EN we kregen allebei een klein nijlpaardje (uit hout gesneden) cadeau. Dit komt uit Gambia en staat symbool voor: GELUK!
Dank je wel Tine, voor ALLE steun die we al kregen!! We zien het helemaaal zitten!!

Intussen heeft Annelies ook nog flink haar best gedaan en nog 163 euro extra ingezameld. Dit brengt ons eindtotaal op 1570 euro voor het goede doel!

We gingen vandaag ook nog even langs bij de organisatie waarmee we onze vlucht boekten en we kregen goed nieuws!! We mogen elk 46kg bagage meenemen (i.p.v. elk 25kg)

Jaja... het komt allemaal heeeeel snel dichterbij.

Nog even enkele handige weetjes op een rij:

*We stijgen op om 11.30u (17 jan), via Brussels Airlines.
*We landen terug om 5.30u (18 apr) in Zaventem.
*We gaan ervan genieten en ons best doen!! =)

Je hoort nog van ons ;-)
Groetjes, het vrolijke duo!

En we blijven ervoor gaan ... !

2008-01-06T13:10:00.000+01:00

Hier zijn we weer met een update van onze acties. Ook ik (Annelies) ben nu begonnen met het verkopen van mijn lotjes. Dit wel kleinschaliger, zoals aan de mensen van de chiro, aan vrienden en familie. Ik volgde ook het voorbeeld van Hanne en besloot om ook hier de parochie aan te spreken om iets te doen om geld in te zamelen. Gisterenavond mocht ik in de kerk van Aartrijke vertellen over onze plannen. Dit was in de vorm van een interview. Luc Neyens stelde gerichte vragen en ik kon daar enthousiast op antwoorden. Hetzelfde mocht ik ook doen in de zondagmis van 10.30u. Een grote opkomst in de kerk zorgde ervoor dat ik tijdens de omhaling 400,70 euro kon ophalen voor het project!!!!!!! Geweldig toch! Ik ben enorm blij dat er zoveel inzet was van de mensen! Ontroerd was ik!

Deze week zullen we eens kijken om een medicijnenkoffer samen te stellen. We kregen van Tine van Picca een medicijnenlijst met medicijnen die we best meenemen naar Gambia. Het is de bedoeling om een klein deel van de opbrengsten te besteden aan deze reisapotheek. Het zou kunnen dat we ze zelf nodig zullen hebben (hopelijk niet natuurlijk ), maar dé bedoeling is eigenlijk om alles daar achter te laten als we terugkeren naar België zodat we de mensen er op medisch vlak ook mee vooruit helpen.

Een tussenstand van onze opbrengensten:
-Lotjesverkoop Hanne: 720 euro
-Lotjesverkoop + opbrengst kerk Annelies: 450 euro
-Kerstfeestje + steunfeestje Hanne en Annelies: 237 euro

Voorlopig totaal: 1407 euro!!!! Ik denk dat we SUPERtrots mogen zijn! Jullie vernemen wel nog van ons wat we met het geld zullen doen!

WE WILLEN IN ELK GEVAL IEDEREEN BEDANKEN VOOR DE MASSALE STEUN!!

Tijd voor .... actie!

2007-12-24T12:35:00.000+01:00

Hoihoi!

Nog maar 24 daagjes in het koude België en we geven er hier dan de brui aan :)
Aangezien alles snel inkort... zijn we ook maar eens in actie gevlogen!

In het weekend van 15-16 december hield ik (Hanne) een korte toespraak in 3 eucharistievieringen in Gullegem over mijn plannen in Gambia. Ik vertelde hen over mijn lotjesverkoop en na de vieringen steunden de mensen me massaal. Ik haalde 450 euro op!

In de kerstvakantie ga ik verder met de lotjes huis aan huis te verkopen. Hopelijk komen er nog vele eurootjes bij!
Ook Annelies doet een ophaling in de kerk van haar parochie... we houden jullie op de hoogte!

Donderdag 20 december was er het spetterende kerstfeestje van alle Noord-Zuidstudenten op school. Er waren meer aanwezigen dan verwacht maar iedereen was meer dan welkom!!
De sfeer zat er dik in we haalden dan ook, samen met alle Noord-Zuidvriendjes, bijna 500 euro winst binnen!
Dit wordt verdeeld onder de 6 projecten: 2 projecten in Gambia, 1 in Bolivië, 1 in Tanzania, 1 in India en 1 in Equador!
Voor elk project komt er dus bijna 80 euro bij! Knap werk é :)

Op vrijdag 21 december hielden Annelies en ik ons steunfeestje in de B-blok op school. De opkomst was niet zo groot, maar we maakten er toch een gezellige boel van met onze maatjes die we hier zolang gaan moeten missen.
Dankzij enkele zuipschuiten en gulle schenkers (waarvoor dank!) haalden we die avond een goeie 150 euro winst binnen!

Alle acties samen, hebben we nu al ongeveer 680 euro ingezameld! Maar dit is nog niet alles... we blijven ons verder inzitten! Uiteindelijk zullen we de helft van het opgehaalde geld schenken aan het project Picca (www.picca.be) dat het mogelijk maakte om ons les te laten geven in hun zelfgebouwde schooltje. De andere helft van het geld gaat naar schooltjes/mensen/organisaties/.... waarvan wij met eigen ogen kunnen getuigen dat ze met ons geld nuttige dingen kunnen verrichten! We houden jullie op de hoogte!!

Groetjes,
Hanne en Annelies!!!